martes, 15 de diciembre de 2009

Inventario: Qué te debo...

Qué te debo:
Paciencia, siempre dije ser paciente mientras te ponía contra la espada y la pared.
Honestidad, te oculté mis sentimientos hasta que ya no pude más.
Tolerancia, siempre vi tus defectos y virtudes, amaba tus virtudes, quise cambiar tus defectos.
Valor, para dejarte ser, crecer y volar aunque me doliera en el alma.
Respeto, porque no me respeté a mi misma, mucho menos a ti.
Amor, porque me lo guardaba para cuando hicieras lo que esperaba, como si fuera un premio que debias ganar.
Comprensión, porque jamás entendí que mentías porque no querías ver la verdad, no porque quisieras mentir.
Pero sobre todo te debo un Perdón, pero no para perdonarte solamente, que igual lo necesito para dejarte ir, sino para que me perdones, por haberme sentido superior, capaz de protegerte y de elegir lo mejor para ti, por pretender que yo sabía y tu no y por lo tanto era mi responsabilidad enseñarte y ayudarte a crecer, cuando lo único que en realidad quería era mantenerte bajo mi brazo, pegado a mi para que me necesitaras y no te alejaras jamás.
Quizá necesite perdonarte pero también necesito tu perdón.




Estoy tratando de decirte que
me desespero de esperarte
que no salgo a buscarte porque sé
que corro el riesgo de encontrarte
que me sigo mordiendo noche y día
las uñas del rencor
que te sigo debiendo todavía
una canción de amor.

lunes, 14 de diciembre de 2009

Cerrado por inventario...

No soy muy dada a eso de las reflexiones de finales de año, esa costumbre que se tiene de hacer una evaluación del año que termina y de hacer los típicos propósitos de año nuevo. No lo hago porque no tengo una referencia de alguien que en verdad cumpla sus propósitos y porque creo que yo tampoco lo haría, pero en esta ocasión me he visto en la necesidad de analizar ciertos aspectos de mi vida que se resumen en "Cerrado por inventario".

Esta frase se utiliza a finales de año por todos aquellos establecimientos en donde se tengan materiales que se compren y se vendan con regularidad, ya no por ser este su propósito en si.
Se cierra después de las ventas del año para cotejar cuánto debería haber de cada cosa y cuánto hay en realidad, para hacer un estimado de lo que más se necesita y de aquello que no se uso en todo el año, esto sirve para comprar más de lo que se vende con regularidad, para saber qué no se ha comprado y es necesario y para buscar un mercado de aquello que hemos dejado en el olvido al final de un pasillo o al fondo de un cajón y, en caso de no encontrarle colocación y utilidad se deshecha, se remata o regala para que no ocupe un lugar sin sentido y darle paso a productos nuevos.

Se cierra también porque de no hacerlo no se podría organizar todo con detalle, mientras vendemos y compramos tenemos movimiento que nos hace más difícil ver aquellos pequeños aspectos que pasan desapercibidos pero que entorpecen el trabajo, un mueble mal acomodado, mercancía fuera de lugar, espacios mal distribuidos, cosas que desconocíamos que existían y llevan años en el mismo lugar como echando raíces, artículos en apariencia perdidos pero que sólo estaban detrás de una caja o debajo del mostrador. Si no cerramos no podemos levantar, mover, tirar, buscar, limpiar, acomodar, contar, medir, cambiar, y todos los "ar" que lleven a un nuevo estado, un estado de mayor beneficio para el negocio.

Hoy me encuentro "cerrada por inventario", un año lleno de matices, como todos es verdad, pero con ciertos detalles definitorios y definitivos que merecen el esfuerzo de sentarme a revisar mis debes y mis haberes, a hacer una lista de mis bienes y productos, del mobiliario, de lo mucho y de lo poco, y una lista de mis proveedores, a quiénes tengo descuidados, quién me vendió más y a mejor precio, de mis clientes, aquellos que fueron puntuales en pago y los otros que se han desentendido de su deuda y jamás volverán a pagar.

Es curioso que sea a finales de año, pero no es casualidad, así las cosas deben ser, he cerrado una parte muy importante de mi vida, ese final representa un gran principio lleno de posibilidades, pero mientras no sepa como ando de carteras y de inventarios no podré hacer una proyección a mediano y largo plazo, no sé cómo estoy mucho menos a dónde quiero llegar.

Para esto ha sido necesario cerrarle las puertas a muchas cosas, gente que quiere comprar de contado, otros que llegan pidiendo fiado, no he podido aventurarme a comprar productos por no saber si son esos los que realmente necesito; sé que durante este año tuve ganancias pero desconozco que tanto invertí y perdí, así que no sé a cuánto asciende mi utilidad.

Mi negocio es delicado, así que habré de tomarme el tiempo de contabilizar y analizar todo con seriedad, responsabilidad y cuidado, así que por el momento..

Cerrado por inventario: Disculpe las molestias y esperamos poder brindarles un mejor servicio el próximo año. Gracias por su paciencia y preferencia. Felices fiestas.

Dicitencello vuie - Just tell her...

Dicitencello a 'sta cumpagna vosta
ch'aggio perduto 'o suonno e 'a fantasia
ca 'a penzo sempre.
Che é tutta 'a vita
mia i' nce 'o vvulesse dicere,
ma nun nce 'o ssaccio di!

A' voglio bbene,
A' voglio bbene assaie,
Dicitencello, vuie ca nun m' 'a scordo maie!
E''na passiona...
cchiù forte 'e 'na catena,
ca me turmenta ll'anema
e nun me fa campá.

Dicitencello ch' è na rosa 'e maggio.
ch'è assaje cchiù bella 'e 'na jurnata 'e sole...
D''a vocca soia, cchiù fresca d''e vviole...
I' già vulesse sentere
ch' è nnammurata 'e me!

'Na lacrema lucente v' è caduta...
Diciteme 'nu poco a che penzate...
Cu' st'uocchie doce
vuie sola me guardate...
Levámmece 'sta maschera,
dicimmo 'a veritá.

Te voglio bbene, te voglio bbene assaie
si' ttu chesta catena
ca nun se spezza maie!
Suonno gentile, suspiro mio carnale
te cerco comm'all'aria
e nun me fa campá!

____________________________________________________

Just tell her that her admirer
is lost in dreams and imagination
and thinks of her always.
All my life
I've wanted to tell her
but don't know how to say it!

I want her so much
I want her so very much
Tell her that I'll never forget her!
The passion I feel...
is stronger than a chain
that torments my soul
and makes me not want to live.

Just tell her she's like roses in May,
that she is more beautiful than a sunny day...
From her lips that are fresher than violets
I just want to hear
that she's in love with me!

I see glistening tears falling
Tell me a little what your thinking...
Your sweet eyes
look right through me
So now I must raise this mask,
and tell the truth.

I want you so much, I want you so very much
This bond between us
will never break!
Sweet dreams ... My hopes and desires
look for you in the air
and I want you to live forever!

Oportunidades...

Hay clásicos a los que recurro cuando algo falta, sobra o no sé dónde más encontrar.
Esta película la encontré por casualidad una de esas noches en las que deseaba dormir pero no lo conseguía; vi que era una película en italiano y pensé que podía intentar verla y con seguridad terminaría dormida por no entender el idioma y recurrir a los subtítulos, pero resultó peor el remedio que la enfermedad: simplemente no pude dejar de verla hasta el final.

Me enamoré del optimismo del personaje principal, de ese amor tan sencillo y hasta cierto punto enfermizo que demostraba con tanto humor, de ese ideal de hacer las cosas sin esperar reconocimiento y de la nobleza de no decir "yo lo hice" porque eso no importa cuando vemos a los que amamos felices, eso es amor.

Una determinación inquebrantable alimentada por la ilusión de un optimismo que aleja el dolor y nos da en cambio una razón, un motivo para seguir luchando; una forma poética (ya que el personaje es un poeta) de ser lo que se es con sencillez y llenar de inspiración a los que nos rodean, hacer del mundo un lugar mejor.

Me gustaría vivir en un mundo así, en donde no importe en que lugar estaciones el coche, o si llevas o no tu saco o celular, donde las oportunidades se buscan y se toman como se van presentando sin buscar explicación alguna, un mundo donde al final la determinación logra que los incrédulos crean y se permitan unir los símbolos para formar un todo hermoso producto del anhelo de una ilusión.

Una película que me ha enseñado que las oportunidades se encuentran día a día pero que sólo hay que ponerle imaginación.


lunes, 7 de diciembre de 2009

Colores...


No me ha quedado más que hacer esto en esos momentos en los que es mejor no pensar...